یکی از اعتقادات گندیدۀ ابن تیمیّه که نشأت گرفته، از ذهن پوسیده اش، اعتقاد به جسمانیّت خداوند متعال است؛ وی درصفحۀ 192 جلد پنجم کتاب " الفتاوی " می نویسد : << آنچه در قرآن و سنّت، ثابت شده و اجماع و اتفاق پیشینیان بر آن است، حقّ می باشد. حال اگر از این امر، لازم آید که خداوند متّصف به جسم بودن شود اشکالی ندارد؛ زیرا لازمۀ حقّ نیز حقّ است >>.

ابن الوردی در جلد دوم صفحۀ 363 کتاب " تتمّةالمختصر " مینویسد : << ابن تیمیّه به جهت قول به تجسیم ( جسمانیّت خدا ) زندانی شد >>. عبدالله بن احمد بن حنبل در صفحۀ 79 " کتاب السنة " به سَنَدَش از عمر بن خطّاب نقل میکند : << هرگاه خداوند بر کرسی خود می نشیند، صدای زین شتر هنگام سوار شدن شخص سنگین بر آن، شنیده می شود >>.

آیا نسبت دادن صفتِ جسمانیّت، به ذاتِ مقدّس الهی ، از عقل سَلیم و قلبِ یقین، صادر می شود؟ قضاوت با اهل اندیشه و خِرَد...