‹‹ هوالحقّ ››

ابوبكر در نزد عبّاس – عموي بزرگوار پيامبر اسلام(ص) – به خلافتِ اميرالمؤمنين عليّ بن ابي طالب(س) اعتراف كرده است.

ابورافع مي گويد: بعد از اين كه مردم با ابوبكربيعت كردند، شنيدم كه به عبّاس مي گفت : آيا مي داني كه رسول خدا- صلوات الله عليه و آله- فرزندان عبدالمطلب و اولادِ آن ها را گِرد آورد و شما در جمع آنان حضور داشتي و رسول خدا(ص) فرمودند: ‹‹ اي فرزندان عبدالمطلب! به راستي خداوند، پيامبري را مبعوث نكرده جز اين كه براي او از خاندانش برادر و وزير و وصيّ و خليفه قرار داده است. پس چه كسي از شما با من بيعت مي كند تا برادرم و وزير و وصيّ و خليفه ي من در ميان خاندانم باشد؟›› هيچ كس از شما پاسخ نداد! سپس فرمود:‹‹ اي فرزندان عبدالمطلب! در اسلام ، جلودار باشيد نه دنباله رو؛ به خدا سوگند، هر آينه رهبري و مقامِ بلندِ خلافت به دستِ غير شما مي افتد. وآن گاه پشيمان مي شويد!›› پس در اين هنگام، علي(ع) ايستاد و با آن حضرت، با توجه به شرطي كه پيامبر(ص) كرده بود، بيعت كرد.‍[ اي عبّاس] آيا اين جريان را قبول داري؟ گفت : بلي .     منابع : ترجمة الامام علي بن ابي طالب(ع)،جلد1، صص90-89؛ تصنيف العالم الحافظ ابي القاسم علي بن الحسين بن هبة الله الشافعي المعروف بابن عساكر.

اين نمونه اي بود از اعترافاتِ بزرگان اهل سنّت كه از منابع خودشان ذكر شد بلكه بيش از ده ها مورد در كتب معتبر حديثي و تاريخي ، ثبت شده و مبيّن اين است كه   غديرخم، پيشينه ي تاريخي چندين ساله داشته است و در موارد متعدّد، پيامبر اسلام، حضرت علي(ع) را به عنوان جانشين پس از خود بر ديگران، معرّفي نموده كه حجّتي است بركساني كه كاسه ي داغ تر از آش مي شوند. و در قيامت، بايد پاسخ گوي عناد، لجاجت، تعصّباتِ نا بخِرَدانه ي خويش باشند. مگر اين كه با تفكّر عاقلانه و تحقيق عادلانه، صراط مستقيم را يافته و با اعتقادي راسخ بر راه سعادت، گام نهند.

والسّلام علي مَن التبعَ الهُدي